501 228 488   
Możesz liczyć na fachową pomoc i życzliwe podejście. Absolutną dyskrecję
Współpracuję z lekarzem psychiatrą oraz neurologiem - możliwość porady - konsultacji.

PSYCHOTERAPIA

 
   Metoda leczenia polegająca na celowym świadomym i programowym oddziaływaniu psychologicznym na osoby niepełnosprawne fizycznie i psychicznie. Działania ta mają na celu całkowite usunięcie lub zmniejszenie zaburzeń zachowania, objawów somatycznych oraz ich psychospołecznych przyczyn. Psychoterapia jest jednym z działów psychologii klinicznej. Pojęcie niepełnosprawności rozpatrywane jest tu z punktu widzenia defektu stałego lub defektu sprawności, to znaczy osoby, które straciły kończyny, cierpią na zaburzenia układu krążenia oraz uszkodzenia mózgu wywołujące stany traumatyczne. Psychoterapia osób niepełnosprawnych polegać ma na usprawnieniu zmian w życiu pacjenta, na maksymalnym przystosowaniu do otoczenia społecznego. Proces psychoterapii obejmuje zwykle od kilku do kilkudziesięciu sesji terapeutycznych. Ilość ta jest uzależniona od problemu i zastosowanych metod leczenia.
   Szukając ogólnego określenia psychoterapii można sięgnąć po historyczną definicję pochodzącą od jednego z prekursorów psychoterapii w Europie, Pierre Janeta. Oto ona: "psychoterapia jest nazwą wszystkich metod leczenia, które działają zarówno na ciało, jak i psyche za pomocą środków działających via psyche". Definicja ta, może zbyt ostro wyrażając dychotomię między „ciałem” a „psyche”, jest jednak klasycznym i źródłowym określeniem tego co dla psychoterapii jest istotne. Psychoterapia wyraźnie odróżnia się od farmakologicznych i innych biologicznych metod leczenia. Używa metod, które ogólnie określa się jako „psychologiczne”. Należą do nich przede wszystkim dyskurs (rozmowa) i refleksja terapeutyczna z analizą życiowej sytuacji, znaczenia emocji i stosowanych strategii rozwiązywania problemów. W części szkół psychoterapeutycznych przywiązuje się wagę do dotarcia i przeżycia tłumionych emocji i ich odreagowania. Wskazuje się też na znaczenie, zwłaszcza dłuższej relacji z psychoterapeutą. Wiązać się ona może z korygującymi doświadczeniami własnej podmiotowości i poczucia bezpieczeństwa. W sumie: psychoterapia jest drogą zmiany świadomych i nieuświadamianych sposobów spostrzegania siebie, świata i innych ludzi.
   Istnieją różne sposoby uprawiania psychoterapii różniące się co do czasu trwania poszczególnych sesji, ich częstości, liczby uczestniczących jednoczasowo pacjentów – klientów (terapia indywidualna, grupowa, małżeńska, rodzinna) jak i liczby zaangażowanych terapeutów. Terapeuci mogą prowadzić, w zależności od wyznawanych przez siebie poglądów, psychoterapię bardziej aktywnie, nawet dyrektywnie, albo dając więcej czasu na wypowiedzenie się, w większym stopniu dostosowując się do inicjatywy pacjenta.
   Ważnym stwierdzeniem jest to, że psychoterapia jest procesem specjalistycznej pomocy. Jej celem, właściwie zawsze, jest pewna istotna zmiana myślenia i zachowań. Jeśli jest to zmiana głębsza, dotycząca zasadniczych przyzwyczajeń i cech, mówi się o zmianie osobowości albo zmianie jej struktury. Znaczy to także, że sposobem osiągania tej zmiany jest pomoc dłużej trwająca, mająca swoje fazy, sięgająca stopniowo do kolejnych problemów sukcesywnie je rozwiązując. W takim ujęciu psychoterapia jest czymś zupełnie innym niż pomoc, jaka może mieć miejsce w czasie jednego czy kilku spotkań z psychologiem. To, że jest to pomoc specjalistyczna oznacza też, że rozmowa psychoterapeutyczna jest czym innym, mimo pewnego podobieństwa, niż zwyczajna rozmowa o swoich problemach np. z zaprzyjaźnioną osobą. Za sposobem prowadzenia rozmowy terapeutycznej kryje się znajomość genezy problemów emocjonalnych, psychicznych i sposobów ich przezwyciężania. W związku z tym pomoc osób bliskich, choćby dysponujących cennym doświadczeniem życiowym, nie może zastąpić skuteczności psychoterapii tam, gdzie jest ona rzeczywiście potrzebna. Dlatego, ściśle się wyrażając, „autopsychoterapia” w rzeczywistości nie istnieje.
   Istotną różnicą pomiędzy pomocą profesjonalną a pomocą przyjacielską jest też „niesymetryczność”. Przyjaciele wspierają się, wysłuchują się, doradzają wzajemnie. Pacjent (klient) nigdy natomiast nie powinien stać się powiernikiem terapeuty i wsparciem dla niego.
Wciągu ostatnich stu lat opracowano wiele różnych podejść i technik terapeutycznych tak, by odpowiadały one różnym klientom i różnym problemom. Psychoterapia trwać może latami, a częstotliwość sesji waha się od jednej do kilku tygodniowo. Z reguły jednak sesja psychoterapeutyczna odbywa się raz lub dwa razy w tygodniu, a cała terapia trwa od trzech do dwudziestu czterech miesięcy. Psychoterapia dzieli się na orientacje psychoterapeutyczne, są to różne systemy, które można wykorzystać podczas leczenia1.

Psychoterapia indywidualna to specjalistyczne świadczenie zdrowotne nastawione na przepracowanie podstawowych problemów i trudności pacjenta. Warto właśnie od niej rozpocząć leczenie. Najlepsze skutki odnosi się zwłaszcza wśród osób cierpiących na zaburzenia nerwicowe i zaburzenia osobowości. Osoby te potrzebują by terapeuta skupił całą swą uwagę wyłącznie na nich i na ich problemach. Często łączy się psychoterapię indywidualną z psychoterapią grupową. Oczywiście dobór odpowiedniej terapii zależy od stanu zdrowia pacjenta.
   Czas trwania jednej sesji: 45 - 60 minut
          Czas trwania terapii:
   - krótkoterminowej - do 20 sesji,
   - długoterminowej - do 120 sesji.
   Psychoterapia podtrzymująca to indywidualna oferowana dla pacjentów, którzy skorzystali w poprzednim leczeniu z psychoterapii, ale w związku z utrzymującymi się jeszcze trudnościami lub /i/ symptomami wymagają profesjonalnego wsparcia, aby móc wprowadzić w życie i utrzymać korzyści wyniesione z leczenia. Czas trwania terapii -10-12 sesji w okresie 6 miesięcy.

Psychoterapia grupowa - jest to specjalistyczne świadczenie zdrowotne realizowane w grupach pacjentów, prowadzonych przez psychoterapeutę i koterapeutę. Może być realizowane w grupach o różnym stopniu otwartości i liczebności ( nie więcej niż 12 osób w grupie). Psychoterapia grupowa daje choremu możliwość zetknięcia się z ludźmi, którym jego choroba przeszkadza lub z ludźmi chorymi tak samo jak on. Ta forma terapii daje pacjentowi możliwość zdobycia nowych umiejętności porozumiewania się i współdziałania oraz satysfakcję z nawiązania nowych kontaktów. Pacjent otrzymuje wsparcie i przestaje czuć się samotny. czas trwania l sesji: 60-90 minut czas trwania terapii średnio ok. 40 sesji.


1Psychoterapia – Teoria. Podręcznik akademicki. Red. L. Grzesiuk. Wydawnictwo Psychologii i Kultury ENETEIA. Warszawa 2005, s. 309-313

Tomasz Gocłowski Wszelkie prawa zastrzeżone!
Realizacja: Projektowanie stron www
Psychoterapia,Mediacje, Pomoc Psychologiczna, Psychoterapia, Mediacja Warszawa, Stres, Nerwice,Lęki